«… ίσως ασχοληθώ με την πολιτική»
Παρ’ ότι ο πατέρας της ήταν ενάντια στην επιλογή της να γίνει ηθοποιός η Γωγώ Μπρέμπου υπερασπίστηκε την επιλογή της και ακολούθησε το όνειρό της. Πρότυπο για την ίδια όπως αποκαλύπτει στο περιοδικό «ΕΓΩ!Weekly» είναι η γιαγιά της την οποία θεωρεί ήρωα καθώς όπως αναφέρει είναι μία γυναίκα που έχει προσπαθήσει πολύ στη ζωή της, πέρασε πολέμους και ήταν πάντα σταθερή σε αυτό που έκανε. Για τη Γωγώ Μπρέμπου καλλιτέχνης σημαίνει στέρηση ενώ μιλώντας για τις αμοιβές που έχει πάρει για το επάγγελμά της αναφέρει: «Από την τηλεόραση είχα αμειφθεί πάρα πολύ καλά, αλλά δούλεψα και πολύ σκληρά. Δεν ήταν χρήματα που μου χαρίστηκαν. Ήταν σκληρό να είσαι 25 χρονών και να δουλεύεις 18 ώρες την ημέρα.»
Η κουβέντα για τις κλίκες είναι συχνή στο χώρο η ηθοποιός όμως δεν αποδέχεται την ύπαρξή τους: «Δουλεύω 15 χρόνια και δεν έχω δει ποτέ καμιά κλίκα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν. Τουλάχιστον δεν έχω καταλάβει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν καλύτερα με ανθρώπους που γνωρίζουν, αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό δεν είναι κλίκα.»
Όταν η συζήτηση έρχεται στην υστεροφημία η ηθοποιός αναφέρει: «Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι η δουλειά που κάνω είναι τελείως εφήμερη. Ειδικά στο θέατρο, η στιγμή που περνάει χάνεται. Τη δουλειά σου στο θέατρο δεν τη βλέπεις ποτέ. Αντίθετα, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο μπορείς να δεις τις δουλειές σου και να κάνεις και την αυτοκριτική σου.»
Η Γωγώ Μπρέμπου μιλώντας υποθετικά αναφέρεται και στις υποχωρήσεις που ενδεχομένως να έκανε στο επάγγελμά της λέγοντας: «Για τον εαυτό μου δεν θα το έκανα, αλλά για ανθρώπους που αγαπώ θα το έκανα. Αν είχα παιδιά ή κάποιον άνθρωπο που να είχε ανάγκη από τη δική μου οικονομική υποστήριξη, θα το έκανα. Εγώ έχω μάθει να ζω απλοϊκά. Δεν έχω σπίτια, δεν έχω αυτοκίνητα, δεν έχω τίποτα. Έτσι έχω μάθει να ζω. Η χλιδή δεν είναι του γούστου μου! Ούτε είχα ποτέ την αυταπάτη ότι κάποια μέρα θα βγάλω πολλά χρήματα από τη δουλειά μου. Αυτό μου επιτρέπει να κάνω τις επιλογές που μου θέλω και να γεμίζω από αυτές.»
Το ενδιαφέρον της για την περιοχή της τον Δήμο Παπάγου την οδήγησε στην απόφαση να θέσει υποψηφιότητα και να αναδειχθεί δημοτική σύμβουλος σχολιάζοντάς την απόφασή της λέει: «Ζούμε σε μια οργανωμένη κοινωνία και χρειάζεται κανείς να ερευνά και να είναι ενεργός. Δεν μπορώ να είμαι αδιάφορη. Πολιτικοποιημένη είμαι σίγουρα. Η ανάγκη μου να ασχοληθώ με τα κοινά γεννήθηκε για να σταματήσω να γκρινιάζω. Είπα ότι, αν δεν κάνει αυτά που πρέπει ο δήμος μου, θα βρίζω τον εαυτό μου. Έτσι, αποφάσισα να δω όλο αυτό το σύστημα από μέσα. Δεν εκμεταλλεύτηκα το όνομά μου για να βάλω υποψηφιότητα. Δεν πήγα στη Βουλή αλλά στο δήμο μου. Είμαι γέννημα-θρέμμα του Παπάγου. Η γιαγιά μου μένει εκεί από το 1939. Για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική, πρέπει να έχει μεγάλη κατάρτιση, την οποία εγώ δεν έχω. Αν κάποια στιγμή αποφασίσω να την αποκτήσω, ίσως και να ασχοληθώ με την πολιτική.»
