Choices choices choices

«Δε μου αρέσει που φεύγω» μου δήλωσε προχθές η Ειρήνη, κουνώντας το κρασί μέσα στο ποτήρι της, και επικεντρώνοντας το βλέμμα της στο βαθύ κόκκινο χρώμα του, ενώ το μυαλό της έτρεχε ήδη αλλού, στη Γερμανία που θα ήταν σε λίγο καιρό, και σε όσα είχαν αλλάξει από την ημέρα που της έκαναν αυτή την εκπληκτική πρόταση για δουλειά, που ήταν επίσης η ημέρα που τη δέχτηκε με ενθουσιασμό, ο οποίος εξανεμίστηκε ευθύς αμέσως τη στιγμή που σκέφτηκε πόσα θα άφηνε πίσω. «Πραγματικά δεν μου αρέσει καθόλου» συνέχισε στον ίδιο τόνο. «Ναι αλλά είναι μια εκπληκτική ευκαιρία, και είναι επιλογή σου, κανείς δε σε ανάγκασε να πας» της τονίζω. «Ναι έχεις δίκιο σε αυτό. Ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Όταν επέλεξα να πάω, μου βγήκε αυθόρμητο, φυσικό και μου φαινόταν απόλυτα σωστό. Τώρα, όσο πλησιάζει ο καιρός, και με όλα αυτά που έχουν γίνει, δε θέλω καθόλου να πάω. Και φοβάμαι ότι πάω να κάνω λάθος τελικά», μου λέει, περιμένοντας από μένα να την ενθαρρύνω, λέγοντάς της ότι έχει πάρει τη σωστή απόφαση, ότι έχει επιλέξει το καλύτερο που μπορούσε, ότι είναι δύσκολοι καιροί τώρα, και τέτοιες ευκαιρίες δε πρέπει απλά να πετιούνται χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Όμως δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί ξέρω τι σκέφτεται, και ξέρω ότι η επιλογή της δεν ήταν εύκολη, ειδικά όταν δεν βρήκε και την κατάλληλη στήριξη από το έτερον της ήμισυ, και τώρα, ενώ η δουλειά της πάει καλά, η προσωπική της ζωή κρέμεται από μία κλωστή, η οποία φοβάται ότι με το που θα φύγει θα σπάσει.

Πολύ αργότερα, η Ειρήνη έχει αποκοιμηθεί στον καναπέ-κρεβάτι, και εγώ σκέφτομαι τις «επιλογές».

Ζούμε σε μια πραγματικότητα που εξελίσσεται συνεχώς. Σε μια καθημερινότητα που αλλάζει κάθε λεπτό. Και μέσα σε αυτή τη καθημερινότητα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό που περνάει, κάνουμε επιλογές. Επιλογές μικρές, όπως τι καφέ θα πιούμε, ή μεγάλες όπως αν θα αλλάξουμε σπίτι λόγου χάρη. Επιλογές των οποίων οι συνέπειες φαίνονται άμεσα, και άλλες τις συνέπειες των οποίων δεν μπορούμε να τις φανταστούμε, πόσο μάλλον να τις προβλέψουμε.

Λένε πως οι «επιλογές» που κάνουμε σε ένα λεπτό μπορεί να μας επηρεάσουν για μιαν ολόκληρη ζωή. Κάτι τέτοιο μου γεννά την εξής σκέψη: σε ένα κόσμο που αλλάζει συνεχώς είμαστε ποτέ σίγουροι ότι επιλέξαμε σωστά;

Give me reason, but don’t give me choice

Η σωστή απάντηση, είναι όχι. Δεν το ξέρουμε και δεν μπορούμε να το ξέρουμε, γιατί πολύ απλά υπάρχει μία βασική διαφορά φάσης από τη στιγμή που κάνουμε μιαν επιλογή μέχρι τη στιγμή που θα φανεί αν αυτή ήταν τελικά η σωστή.

Το σημαντικό ωστόσο είναι, ότι τη στιγμή που κάνουμε την εκάστοτε επιλογή, την κάνουμε γιατί ήταν η πιο σωστή που μπορούσαμε να σκεφτούμε εκείνη τη στιγμή, με τη μέχρι τότε εμπειρία και τα μέχρι τότε βιώματά μας. Και από εκεί και πέρα, μπορούμε απλά να ελπίζουμε ότι ο χρόνος θα μας δικαιώσει.

Γιατί μπορεί οι επιλογές μας να καθορίζουν τη ζωή μας ως ένα σημείο, τις επιλογές μας όμως τις καθορίζουμε εμείς. Και πάντα, ακόμα και λάθος να είναι, κάπου θα μας πάνε και κάτι θα μας μάθουν. Και επειδή κάθε επιλογή μας είναι ουσιαστικά μια αλλαγή, και στις αλλαγές πάντα αφήνουμε κάτι πίσω, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιστεύουμε σε αυτό που αφήνουμε, ότι θα κρατήσει επειδή ακριβώς αξίζει να κρατήσει, και πως αν δεν αντέξει δεν ήταν ούτως ή άλλως αρκετά δυνατό, οπότε δε χάσαμε και τίποτα στην ουσία. Γιατί, παρά τις επιλογές μας και τις αλλαγές, τα πρόσωπα που αξίζουν και ταιριάζουν να’ ναι δίπλα μας, θα είναι γιατί θα το παλεύουν όπως θα το παλεύουμε και εμείς.

Νάντια Τουμπανιάρη