Back to you
Περίπτωση πρώτη
Τετάρτη βραδάκι, μόλις έχουμε τελειώσει τα Ισπανικά, και περπατάμε στωικά μέχρι το σταθμό του μετρό με τη Βαλένα συζητώντας –τι άλλο;- τα τεκταινόμενα! Ε και κάπου εκεί..
-Α, ξέχασα να σου πω...τα ξαναβρήκαμε με τον Αντρέα.
Περιττό να πω ότι παραλίγο να μας πατήσει αμάξι στην Πανεπιστημίου! Γιατί βεβαίως, ο Αντρέας καλό παιδί και άγιο, και 3 χρόνια σχέση, πέρασαν και ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία (της Βαλένας), όπου άντεξαν και την απόσταση, για να χωρίσουν λίγο μετά, επειδή βαρέθηκαν – κουράστηκαν και κανείς τους δεν ήθελε να το αφήσει να πάει στο πιο σοβαρό από αυτή την ηλικία (κάτω των 30), αλλά το clue είναι ότι η Βαλένα μέχρι πριν...2 μέρες μου δήλωνε ότι «Ό,τι τελειώνει το αφήνουμε πίσω οριστικά.»
Βέβαια η μέχρι τώρα συναναστροφή μου με το φύλο μας θα έπρεπε να με είχε διδάξει να μην εμπιστεύομαι τις μεγάλες δηλώσεις, αλλά τελικά, πρέπει να πάθω για να μάθω!
Περίπτωση δεύτερη
Δύο μέρες αργότερα, το έχω «ξεχάσει». Έχουμε αράξει με την παρέα στην αγαπημένη μας Pub στο Μαρούσι, όπου 2 ώρες και κάποιες μπύρες αργότερα, σκάει μύτη η Ειρήνη, λάμποντας ολόκληρη! Όχι ότι συνήθως δε λάμπει δηλαδή, αφού με το συνδυασμό πράσινου ματιού, λευκού δέρματος και ζωηρού κόκκινου μαλλιού, δύσκολα περνάει απαρατήρητη! Δε μας έχει συνηθίσει όμως να έρχεται βαμμένη φτιαγμένη στη τρίχα για μπύρα! Οπότε, όπως ήταν λογικό, με το που τη βλέπουμε τη ρωτάμε με ένα στόμα, μια φωνή:
«Για πού το βάλαμε κυρία μου έτσι;»
«Ε ξέρετε τώρα, κανονίσαμε με την παρέα κάτι μετά...» μας λέει μαγκωμένη.
«Τι παρέα Ειρήνη μου;»
«Ε μωρέ, η γνωστή...» Κοιταζόμαστε με νόημα με την Άλεξ, και ετοιμαζόμαστε να τη δέσουμε στο κάθισμά της για να μην πάει πουθενά και κάνει καμιά βλακεία. Η «γνωστή» παρέα περιλάμβανε το Γιώργο, τον πρώην της Ειρήνης, επίσης 3 χρόνια σχέση, με ένα διάλειμμα όσο ήμασταν Εράσμους, γιατί ο Γιώργος δεν μπορούσε να αντέξει την απόσταση. Τελικά, μισό χρόνο μετά το Εράσμους, χωρίζουν, γιατί όντας ήδη 3 χρόνια μαζί είχαν ψιλοβαρεθεί. Και τώρα, η Ειρήνη, πήγαινε έτοιμη και πρόθυμη για μια συνάντηση, και, γιατί όχι, για μία επανασύνδεση;;; Το θέμα δεν είναι γιατί όχι, το θέμα είναι γιατί ναι;;
Γιατί όταν έχουμε επιλογή να ξεκινήσουμε κάτι νέο ή να επιστρέψουμε σε κάτι παλιό και δοκιμασμένο, προτιμάμε το 2ο; Γιατί επιλέγουμε τα χιλιοπερπατημένα μονοπάτια αντί να βαδίσουμε σε ένα απάτητο;
Είναι ο φόβος της αλλαγής, της απόρριψης, του αγνώστου ή και ένα κοκτέιλ όλων αυτών με γαρνιτούρα τη δύναμη της συνήθειας αυτά που κινούν τα νήματα;
Η διατήρηση της ομοιόστασης
Γεγονός είναι, πως είμαστε φύσει προγραμματισμένοι ως οργανισμοί να διατηρούμε μιαν ομοιόσταση, η οποία μας εξυπηρετεί και μας κρατά υγιείς. Το ίδιο τείνουμε να κάνουμε και στην καθημερινότητά μας. Μετά από κάποιο καιρό απλώς συνηθίζουμε σε μία κατάσταση ή σε ένα άτομο, τόσο που, ακόμη και να χωρίσουμε, με την πρώτη ευκαιρία, πάλι εκεί θα είμαστε, πάλι παίζοντας το ίδιο παιχνίδι για νιοστή φορά ενώ θα μπορούσαμε να δούμε πώς θα είναι ένα άλλο παιχνίδι, ή έστω και το ίδιο αλλά με διαφορετικούς συμπαίκτες.
Δεν είναι κακή η συνήθεια. Δεδομένου όμως πως η ζωή είναι γεμάτη συνεχείς αλλαγές, είναι σα να αρνούμαστε την πραγματικότητα. Και μπορεί το στιχάκι «Θα φτιάξω κόσμο δικό μου και μέσα θα ζω» να είναι ωραίο για τραγούδι, in real life δεν είναι και τόσο σωστή οπτική, αφού το καλύτερο είναι «μία απ’ όλα». Όταν η συνήθεια ανακατεύεται με την αλλαγή, και το μείγμα βγαίνει καλό, τότε όλα καλά. Όταν όμως κάτι δε δέσει, τότε αυτό είναι δείγμα πως κάτι δεν κολλάει.
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Ίσως κάποιες φορές απλώς να πρέπει να πάμε κόντρα στην ομοιόσταση, και να τολμήσουμε κάτι διαφορετικό, ακόμη και αν αυτό ενέχει το ρίσκο του να γλιστρήσουμε και να πέσουμε πανηγυρικά.
Νάντια Τουμπανιάρη
