Φιλικό Match
Απογευματάκι Τετάρτης.
Μια κρύα μέρα, από τις τελευταίες του Γενάρη. Ο καιρός φαίνεται να μην ξέρει τι θέλει (απίστευτο, δεν έχει ξανασυμβεί!) και έτσι ρίχνει χαλάζι από το πρωί με δυναμισμό και επιμονή. Μοιραία λοιπόν η πολυπόθητη έξοδος με τον κολλητό μου καλείται να ματαιωθεί. Βλαστημώντας από μέσα μου, τον παίρνω για να του ανακοινώσω την απόφαση. Και τότε μου έρχεται ιδέα. Τζάκι έχουμε, ξύλα έχουμε, κρασί θα φέρει (ελπίζω), οπότε..!
Μιαν ώρα αργότερα, έχοντας ήδη πιει μια μαυροδάφνη οι 2 μας, είναι μια πολύ καλή ώρα για προσωπικά ζητήματα. «Για πες, πώς πάει με τη μικρή;» (όπου μικρή το νέο αίσθημα, περίπου 18 ετών, που μόλις τελείωσε το λύκειο). «Πώς να πάει μωρέ.. μικρή είναι, ανώριμη είναι, δεν ξέρει να φερθεί (όχι δεν το πάει στο σεξουαλικό). Τι να σου πω, δεν ξέρω, αν δω ότι τραβάει το πράγμα θα διακόψω να τελειώνουμε. Έχω βαρεθεί να μπλέκω με άτομα που δεν με καταλαβαίνουν.» λέει, χαζεύοντας μελαγχολικά το τζάκι. «Βασικά» συμπληρώνει «η ιδανική κοπέλα για μένα θα ήσουν εσύ» λέει γυρίζοντας να με αντικρίσει για να δει αντίδραση. Περιττό να πω ότι παραλίγο να πνιγώ με τη μαυροδάφνη. «Έλα ρε Πέτρο, δεν μπορεί να το εννοείς αυτό. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μαζόχας, τόσα χρόνια με ξέρεις» του λέω πειρακτικά σε μια προσπάθεια να ελαφρύνω λίγο την κατάσταση. «Ακριβώς επειδή σε ξέρω τόσα χρόνια, πιστεύω ότι η σχέση μας θα ήταν ιδανική. Κανείς δεν με καταλαβαίνει όπως εσύ. Κανείς δεν με ξέρει όπως εσύ. Κανείς δεν με ακούει πάντα όπως εσύ. Και καμία κοπέλα, δεν σε έχει πλησιάσει στο ελάχιστο τόσα χρόνια.»
«Ναι αλλά είμαστε φίλοι» τονίζω.
«Ε και; Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε και κάτι άλλο. Εγώ το’ χω σκεφτεί πολλές φορές (σοκ) και πιστεύω ότι ταιριάζουμε πάρα πολύ. Σε όλους τους τομείς.» ολοκληρώνει, έτσι για να με αποτελειώσει.
Μη θέλοντας, μα κυρίως, μην ξέροντας αν και τι συνέχεια να δώσω στην κουβέντα, κάνω πως με έχει συνεπάρει η ομορφιά της φωτιάς που καταφέραμε να ανάψουμε (με οικολογικά ξύλα παρακαλώ!). Η οποία υπό κανονικές συνθήκες φυσικά θα με είχε συνεπάρει αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Μερικές ώρες αργότερα, λίγο πιο νηφάλια και αφού ο Πέτρος έχει πλέον φύγει, αφήνοντας με με τις σκέψεις μου, αναρωτιέμαι: και αν έχει δίκιο;
Η ερώτηση αυτή όμως δεν είναι όσο απλή μπορεί να ακούγεται, αφού το να έχει δίκιο σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκηρύξω την κυριότερη άποψή μου (και μόνιμο θέμα διένεξης με την παρέα) ότι ΝΑΙ, Υπάρχει φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας, αγνή φιλία, χωρίς τα περίεργα υπονοούμενα των «Friends».
Υπάρχει όμως; Ή μήπως είναι μια ιδέα ρομαντική μεν, αλλά μη ρεαλιστική πλέον στην εποχή που οι σχέσεις των 2 φύλων έχουν διευκολυνθεί μεν, περιπλακεί δε τόσο πολύ από την ανάπτυξη της τεχνολογίας;
Η δήλωση του Πέτρου, και το γεγονός ότι το έχω ξανακούσει αυτό πολλές φορές από φίλες μου (και πάντα έφτυνα τον κόρφο μου χαρούμενη που είμαστε η εξαίρεση, πού να’ξερα!), με κάνει να αναρωτηθώ: τι είναι αυτό που μας κάνει να σκεφτούμε τον κολλητό ή την κολλητή μας ερωτικά;
Η Λογική ανάλυση
Ας το πάρουμε λογικά: οι κολλητοί μας είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε δεθεί και ανοιχτεί περισσότερο. Μας ξέρουν μέσα και έξω. Μας έχουν δει σε στιγμές απείρου κάλλους. Είναι εκεί όταν δεν θέλουμε να δούμε άνθρωπο, όταν έχουμε μόλις χωρίσει, ένα μήνα μετά το χωρισμό όπου μας χωράνε μόνο οι φόρμες, όταν έχουμε 40 πυρετό και η μύτη τρέχει σα μαραθωνοδρόμος, όταν….όταν…
Όπως καταλαβαίνετε, μπορώ να συνεχίσω για σελίδες. Το point όμως είναι ότι μαζί τους δεν φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, σε κάθε φάση του. Γιατί ξέρουμε πως ό,τι και να γίνει, θα είναι εκεί. Μπορεί να πλακωθούμε, να δαρθούμε, να μαλλιοτραβηχτούμε, αλλά σε μια βδομάδα το πολύ, θα βγούμε έξω για μπύρες πάλι. Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.
Κάπου εκεί τον καταλαβαίνω τον Πέτρο. Δεν τον αδικώ, νιώθει ασφάλεια και σιγουριά μαζί μου, παρότι είμαι από τα πιο ασταθή άτομα που μπορούν να τύχουν σε άνθρωπο. Στις σχέσεις μου πάντα, γιατί στους φίλους/ες μου είμαι χαλάκι εξώπορτας και ταυτόχρονα βράχος βουνίσιος. Και αυτή η μικρή λεπτομέρεια διαφεύγει στον κολλητό μου. Μικρή μεν, κάνει τη διαφορά δε.
Δεν σημαίνει πως η συμπεριφορά που έχει κάποιος στις φιλικές του σχέσεις συνεπάγεται ή αντανακλά τη συμπεριφορά του στις σχέσεις του γενικότερα.
Γιατί στις διαπροσωπικές σχέσεις, μπορεί να είμαστε και φίλοι με τον άλλο, αλλά μπαίνουν μέσα και άλλα συστατικά στη συνταγή: μπαίνει ο εγωισμός, μπαίνει η διεκδίκηση, οι ανασφάλειες, ο φόβος της απόρριψης-απογοήτευσης & δέσμευσης, οι προσδοκίες, η ζήλια, και άλλα πολλά, θετικά και αρνητικά, που συντελούν σε μιαν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση της σχέσης. Κοινώς: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Βέβαια η μικρή μου μέχρι τώρα εμπειρία από τη ζωή με έχει μάθει να μην αποκλείω τίποτα, γιατί συνήθως καταλήγω να το λούζομαι με δόξα και τιμή.
Έτσι, δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι χρόοοονια από τώρα. Ίσως καταλήξουμε μαζί με τον Πέτρο, να μετράμε παιδιά σε ένα υπέροχο σπίτι κάπου στη Γαλλία (οκ, too much Hollywood).
Then again maybe not!
Το θέμα είναι πως, για μένα τουλάχιστον, συνεχίζει να είναι το υπέροχο τρελό πιτσιρίκι με το οποίο παίζαμε «Call of Duty» χρόνια πριν, και ο hot σαλεμένος φαντάρος που έλιωνε στη σκοπιά στην Κομοτηνή πριν λίγους μήνες προσπαθώντας να μην αυτοκτονήσει από τη βαρεμάρα. Και κυρίως, συνεχίζει να είναι ο σούπερ κολλητός μου, που είναι πάντα εκεί, ακόμα και όταν μας χωρίζουν χιλιόμετρα.
Και θα ήθελα να παραμείνει έτσι, για την ψυχική ηρεμία και των δύο μας παρακαλώ! (Ε, φανταστικό Σύμπαν και φίλε Μέρφι;;)
Νάντια Τουμπανιάρη
