Timing is everything*
Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων, στο σπίτι του Ηλία. Αφού έχουμε φάει όπως συνηθίζεται να τρώμε αυτές τις μέρες, αρχίζουμε σιγά σιγά να μειωνόμαστε. Αφού φεύγει και ο τελευταίος καλεσμένος, μένουμε πλέον εμείς και εμείς. Βοηθάω τον Ηλία να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, και στο μεταξύ αρχίζει να μου λέει μιαν ιστορία που άνετα κάνει για σενάριο ταινίας.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα. Ο Ηλίας, έχει μία παιδική φίλη, τη Μαριάννα, η οποία κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει Αμερική για σπουδές και για να βρει τη τύχη της. Δεν έχασαν όμως επαφή όταν έφυγε, παρά συνέχισαν να μιλάνε τακτικά με emails και μέσω skype. Κάποια στιγμή λοιπόν τον περασμένο Σεπτέμβρη η Μαριάννα ανακοινώνει στον Ηλία ότι έρχεται Ελλάδα και θέλει να τον δει. Έχοντας μεγάλο σπίτι ο Ηλίας, προθυμοποιείται να τη φιλοξενήσει, παρά τα πειράγματα – προειδοποιήσεις των κολλητών του ότι αυτό δεν είναι και τόσο φιλικό.
Το πρώτο βράδυ, η Μαριάννα κοιμάται στον καναπέ. Το δεύτερο βράδυ, κοιμάται πάλι στον καναπέ. Το τρίτο βράδυ, μετά από άφθονη παρέα και αρκετό κρασί, κοιμούνται μαζί. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται για όσο καιρό είναι Αθήνα η Μαριάννα. Ο Ηλίας, αρχίζει να την ερωτεύεται τρελά (και η Μαριάννα δείχνει να νιώθει το ίδιο). Τόσο τρελά, που αποφασίζει να της κάνει πρόταση γάμου. Οργανώνει λοιπόν ένα αποχαιρετιστήριο γεύμα την ημέρα που θα έφευγε η Μαριάννα. Κλείνει τραπέζι στο roofgarden του Hilton, παίρνει και το μονόπετρο, και υπολογίζει γύρω στις 5 να είναι εκεί. Είχαν άπλετο χρόνο, αφού η Μαριάννα έφευγε στις 11 το βράδυ. Το αφεντικό του Ηλία όμως, του επεφύλασσε μιαν έκπληξη, αναθέτοντάς του μιαν εργασία 10 λεπτά πριν σχολάσει, η οποία σε συνδυασμό με τη κίνηση στο δρόμο τον καθυστέρησε 3 ώρες (τι γίνεται όταν σε αγαπάει ο Μέρφι όμως!). Αποτέλεσμα; Το δείπνο ακυρώθηκε και ο Ηλίας έμεινε με το μονόπετρο στο χέρι, να τρέχει να προλάβει τη Μαριάννα στο αεροδρόμιο. Τη πετυχαίνει στις αποσκευές, έτοιμη να περάσει τη πύλη. Αποχαιρετίζονται και η Μαριάννα φεύγει.
Συνεχίζουν να μιλάνε με τρυφερά πλέον emails, τα οποία όμως σιγά σιγά αραιώνουν λόγω φόρτου εργασίας και των δύο. Ώσπου 2 μήνες μετά η Μαριάννα επιστρέφει τρισευτυχισμένη, ανακοινώνοντας στον Ηλία ότι παντρεύεται (!!!) τον πρώην της, ο οποίος άρχισε να τη διεκδικεί αμέσως μόλις επέστρεψε και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για να της αποδείξει πόσο τη θέλει. Ο Ηλίας όπως είναι φυσικό έχει μείνει άφωνος να την ακούει να του διηγείται τι και πώς. Και κάπου εκεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, αποφασίζει να της πει τι είχε οργανώσει τότε, και πόσο την αγαπάει, και πως είναι το άλλο του μισό. Η Μαριάννα, αφού ξεπερνάει το αρχικό σοκ, τον ρωτάει κάτι που ήθελα να ρωτήσω και γω από την προηγούμενη παράγραφο: «Γιατί δεν μου είπες τίποτα τότε, στο αεροδρόμιο;»
«Αλήθεια γιατί δεν της είπες τίποτα;» Περιμένοντας αν μη τι άλλο κάτι καλύτερο από την απάντηση που πήρα «Γιατί κατάλαβα ότι δεν ήταν το σωστό timing τότε, με τόσες αναποδιές μέσα στη μέρα». Δεν τον ρωτάω γιατί δεν πήρε και εκείνος το πρώτο αεροπλάνο, γιατί ξέρω ότι δεν είχε την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Το είχε σκεφτεί όμως; «Κάθε μέρα» με αποστομώνει.
Timing… Υπάρχει αλήθεια σωστό και λάθος timing; Και αν ναι, είμαστε «καταδικασμένοι» να το περιμένουμε μοιρολατρικά, με ύφος «και αν σου κάτσει;» όπως στα λαχεία; Ή μήπως, λέω μήπως, το timing το φτιάχνουμε μόνοι μας με τις επιλογές που κάνουμε κάθε λεπτό που περνάει;
Επιλογές μικρές όπως να περιμένουμε το επόμενο λεωφορείο, ή μεγάλες όπως να πούμε στον άλλο τι νιώθουμε την ώρα που το νιώθουμε, και να μην αφήσουμε εκείνο το μονόπετρο στην τσέπη. Επιλογές που θα μας επηρεάσουν και θα αλλάξουν ίσως τη ζωή μας όπως τη ξέρουμε. Και αν είμαστε τυχεροί, θα ανατρέψουν το παιχνίδι.
Γιατί τελικά, το timing ως ευνοϊκή αλληλουχία συγκυριών υπάρχει. Μπορούμε όμως αντί να το αφήσουμε να μας καθοδηγεί, να το καθοδηγήσουμε εμείς, με μία μας κίνηση, με την επιλογή να ασχοληθούμε και να παλέψουμε, βάζοντας το χεράκι μας, χωρίς να τα περιμένουμε όλα από την Αθηνά (τύχη). Άλλωστε, οι μεγαλύτερες αλλαγές στην Ιστορία, έγιναν από ανθρώπους που ουσιαστικά δεν περίμεναν το timing για να δράσουν, παρά ξύπνησαν μια ωραία πρωία, και σκέφτηκαν (φαντάζομαι) ότι αυτή είναι μια ωραία μέρα για αλλαγή. Ε και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Νάντια Τουμπανιάρη
*by Garrett Hedlund
