Valentine’s Day

Μου αρέσει πολύ να φυλάω αναμνήσεις. Πράγματα που ξέρω πως το μυαλό μου θα ξεχάσει κάποια στιγμή μέσα στη δίνη των σκέψεων. Σαν το Pc και γω, για να είμαι σίγουρη πως δεν θα χάσω τα δεδομένα μου, κάνω πάντα ένα backup σε έναν εξωτερικό σκληρό, ο οποίος παίρνει τη μορφή διάφορων «σουβενίρ» από διάφορα στιγμιότυπα της μέχρι τώρα –πολυτάραχης- ζωής μου. Σήμερα λοιπόν καθώς ετοιμάζομαι να βγω και ανοίγω την κοσμηματοθήκη να βρω ένα σχεδόν ξεχασμένο ζευγάρι κρεμαστά σκουλαρίκια, το μάτι μου πέφτει σε μια μικρή τέλεια αποξηραμένη κόκκινη τουλίπα. Για δες..

Πρωινό του Φλεβάρη. Ανέβαινα προς τη σχολή όταν άκουσα το κινητό μου σε έναν ήχο που δεν φανταζόμουν πως θα άκουγα εκείνη την ώρα –ήταν πολύ πρωί για το συγκεκριμένο ringtone-. «Έλα μικρό, τι κάνεις;». «Ανεβαίνω σχολή προφανώς, σε αντίθεση με κάποιους ρέμπελους που έχουν κάνει την Τεμπελιά 2ο δέρμα τους!» λέω πειραχτικά. Αφού ακούγεται το αγαπημένο μου «γαλλικό» από την άλλη πλευρά της γραμμής, συνεχίζει στο ίδιο ύφος «Μάιστα. Τι θα έλεγες να άφηνες το μάθημα και να πηγαίναμε για ένα πρωινό καφέ με γαλλικό κρουασάν; Ή μήπως είναι πολύ τεμπελοδουλειά για σένα;». «Χα! Αν νομίζεις πως θα με ρίξεις με τέτοια.. Μόλις τα κατάφερες!» «Οκ, σε μισή ώρα στο γνωστό» «Τα λέμε σε λίγο, και το καλό που σου θέλω να έχει κρουασάν, αλλιώς δε τη γλιτώνεις την τραπεζομουρμούρα!» τον απειλώ και κλείνει η γραμμή με το γνωστό κοφτό του γέλιο. Δε μπορώ να συγκρατήσω το χαμόγελό μου. Το χαμένο, πώς το έπαθε πρωί-πρωί ..

Μισή ωρίτσα αργότερα, καθώς ανεβαίνω στην αγαπημένη μας σοφίτα μιας μικρής γαλλικής καφετέριας στο Κέντρο, είναι ήδη εκεί. Αυτός και η κόκκινη τουλίπα. «So, προς τι η τιμή..» αρχίζω να λέω μα με σταματά, με τον δικό του δημοκρατικό τρόπο, όπως πάντα άλλωστε! «Χρόνια πολλά πιτσιρίκι!» μου λέει λίγο μετά, και απορώ. Γιορτή δεν έχω, ούτε και εκείνος. Τα γενέθλιά μου ήταν 2 μήνες πριν, και εκείνου σε ένα μήνα περίπου από σήμερα. Τι θα μπορούσε να… Ξαφνικά θυμάμαι! Είναι 14 Φλεβάρη σήμερα! «Νόμιζα πως εσύ δεν πιστεύεις στην εμπορευματοποίηση του έρωτα..» τον τσιγκλάω. «Δεν πιστεύω. Πιστεύω όμως στον έρωτα, και σήμερα γιορτάζω μια μέρα αγώνα και μαρτυρίων υπέρ της σημαντικότερης ίσως αξίας» μου λέει με στόμφο. Έπειτα, παρατηρώντας το απορημένο βλέμμα μου, παίρνει ένα ύφος δήθεν απηυδισμένο με την «έλλειψη γνώσεών μου» και λέει «Εμπρός μικρό, ώρα για μάθημα..»

14 Φεβρουαρίου.. Es la historia de un amor?

Οι περισσότεροι από μας χαιρόμαστε όποτε φθάνει αυτή η μέρα. Κάποιοι μελαγχολούν, ενώ υπάρχουν τέλος και κάποιοι που αδιαφορούν πλήρως. Πόσοι όμως ξέρουν την ιστορία αυτής της μέρας; Πώς κατέληξε η 14η να γίνει η ημέρα απανταχού των ερωτευμένων;

Η αλήθεια είναι πως η ιστορία αυτής της γιορτής, όπως κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της, καλύπτεται με ένα πέπλο μυστηρίου. Οι ρίζες του συγκεκριμένου εορτασμού χάνονται στα βάθη του χρόνου, φτάνοντας μέχρι την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Τότε, η 14η Φεβρουαρίου ήταν η γιορτή της Juno, της βασίλισσας των Θεών της Ρώμης, προστάτιδας των γυναικών, της οικογένειας, του γάμου και της συζυγικής αγάπης και πίστης (αντίστοιχη με την Ήρα). Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή Lupercalia, μια παγανιστική γιορτή με κύριους άξονες  τη γονιμότητα, τον έρωτα και τον εξαγνισμό- februare στα λατινικά, εξ ου και το όνομα του μήνα κατά τον οποίο γινόταν η γιορτή. Σύμφωνα με τα έθιμα και τις παραδόσεις της εποχής, οι ζωές των αγοριών και των κοριτσιών ήταν αυστηρά διαχωρισμένες. Ωστόσο, την ημέρα εκείνη την περνούσαν μαζί. Συγκεκριμένα, τα κορίτσια τότε έγραφαν το όνομά τους σε κλήρο τον οποίο έριχναν σε ένα βάζο. Κάθε αγόρι τραβούσε ένα κλήρο επιλέγοντας έτσι την κοπέλα που θα το συνόδευε σε όλη τη γιορτή. Πολλές φορές το ζευγάρωμα των παιδιών κρατούσε ολόκληρο χρόνο και συχνά κατέληγαν σε γάμο. 

Αυτό άρχισε να αλλάζει περί τον 3ο π.Χ. αιώνα  όταν, επί Κλαυδίου του Β η Ρώμη περνούσε μιαν περίοδο αιματηρών εκστρατειών. Ο Κλαύδιος, έχοντας πρόβλημα στην προσέλκυση στρατιωτών, κατέληξε στην έκδοση ενός διατάγματος  που απαγόρευε γάμους και αρραβώνες, θεωρώντας πως εκεί έγκειτο η πηγή του κακού.  Ο άγιος Βαλεντίνος όμως, μαζί με τον άγιο Μάριο, ιερείς της Ρώμης και οι 2 τότε, βοηθούσαν τους Χριστιανούς και πάντρευαν κρυφά ζευγάρια. Όταν έγιναν γνωστές οι πράξεις τους στον αυτοκράτορα –όχι που δε θα γίνονταν-, τους καταδίκασε σε ράβδισμα μέχρι θανάτου και αποκεφαλισμό (για να είναι σίγουρος για το αποτέλεσμα υποθέτω).  Μαρτύρησαν στις 14 Φλεβάρη του 270 π.Χ., παραμονή της Lupercalia. Η Δυτική εκκλησία μετέτρεψε τότε την ειδωλολατρική αυτή γιορτή σε γιορτή του αγίου Βαλεντίνου. Και επειδή ο άγιος μαρτύρησε για έναν τόσο ρομαντικό σκοπό, καθιερώθηκε την ημέρα αυτή να γιορτάζουν απαξάπαντες οι ερωτευμένοι.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία ο άγιος Βαλεντίνος ήταν φυλακισμένος σε φυλακές όταν ερωτεύτηκε την κόρη του δεσμοφύλακά του. Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα του θανάτου του, λίγο πριν τον αποκεφαλισμό του της άφησε ένα γράμμα με την υπογραφή « Από τον Βαλεντίνο σας». Πού να ήξερε πως αυτή η φράση έμελλε να χρησιμοποιηθεί ως υπογραφή ανά τους αιώνες..!

Υπάρχει τέλος και μια 3η εκδοχή σύμφωνα με την οποία η ημέρα του Αγ.Βαλεντίνου γιορτάζεται τη συγκεκριμένη ημερομηνία λόγω μιας αρχαίας πεποίθησης πως τα πουλιά συνήθιζαν να ζευγαρώνουν  στις 14/2!

Όπως και να έχει πάντως, τον άγιο του έρωτα διεκδικούν και οι Ιρλανδοί και Πολωνοί, αλλά σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, βρίσκεται θαμμένος στο Τσέρνι, βόρεια της Ρώμης, και στον τάφο του ουκ ολίγα ζευγάρια δίνουν όρκους αιώνιας αγάπης.(τι γλυκό…)

Αυτό το ήξερες;;;;

Στη Μεγάλη Βρετανία, η ημέρα του Βαλεντίνου άρχισε να γιορτάζεται γενικά γύρω στο 17ο αιώνα. Από τα μέσα του 18ου αιώνα, ήταν κοινό για τους φίλους και τους εραστές σε όλες τις κοινωνικές τάξεις να ανταλλάσουν μικρά σημειώματα αγάπης. Προς τα τέλη του αιώνα η τεχνολογία έκανε το θαύμα της και τα σημειώματα αντικαταστάθηκαν από έντυπες κάρτες.. Οι κάρτες ήταν ένας εύκολος τρόπος για τους ανθρώπους να εκφράσουν τις συγκινήσεις τους σε μιαν εποχή που η άμεση έκφραση των συναισθημάτων κάποιου ήταν κατακριτέα. (Τα φτηνότερα ποσοστά ταχυδρομικών τελών συνέβαλαν επίσης στην αύξηση της δημοτικότητάς τους). Οι κάρτες είναι μία λύση που προτιμάται ακόμα και σήμερα, αφού, σύμφωνα με την Παγκόσμια Ένωση Ευχετήριων Καρτών, η ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου είναι η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά τα Χριστούγεννα, στις αποστολές καρτών, με τη συντριπτική πλειοψηφία των αποστολέων να είναι γυναίκες-85% (!).

«Κατάλαβες λοιπόν τσιπιρίκιον γιατί γιορτάζουμε σήμερα;». «Αμέε! Για τα κρουασάν φυσικά! Γιάμι!» . Γιατί ο έρωτας δε χρειάζεται κάρτες, αρκουδάκια και τα συναφή ούτε ειδικές μέρες για να γιορτάσει. Γιορτάζει πάντα και παντού, έξω από εμπορευματοποιήσεις και λοιπούς περιορισμούς. Γιατί είναι πάνω και πριν από όλα ελευθερία. Η υπέροχη ελευθερία του να είσαι με κάποιον ο οποίος σε μαθαίνει την ιστορία του Βαλεντίνου, Δευτεριάτικα, ακούγοντας τζαζ σε μια γαλλική τρύπα, ε καφετέρια εννοούσα. Αυτά θυμάμαι κοιτώντας αυτή τη μικρή τουλίπα. «Αλήθεια, πώς και τουλίπα και όχι κόκκινο τριαντάφυλλο;». «Το τριαντάφυλλο είναι κλισέ. Η κόκκινη τουλίπα από την άλλη συμβολίζει την αγάπη που παραμένει ακέραιη και αληθινή ανά τους αιώνες». Αχά.. In that case.. Happy Valentine’s day! 

Νάντια Τουμπανιάρη